Que sorte temos que gracias ao magnífico telefóno-cámara da presi podemos rememorar as paisaxes de Pena Trevinca. Lembro o frío que pasamos e a comida un tanto atragantada pero, coma sempre, mereceu a pena. Con frío e todo, menudas caras de felisidá! Por favor, que poña no blog outro dos nosos fotógrafos unha tanda do día anterior, aquela ruta de vintetantos kilómetros (a min desta me matades!) Veña, animarse que mirando estas fotos o Martín pequeno vaise facendo unha idea do que lle espera. Saúdos Mansinhos e a entrenar duro.
4 comentarios:
precioSISMO!!!!
Bonito de ficar cego
IMPRE-SIONANTE!!!!!
Os Mansinhos, cada vez entralles mais morriña por voltar, xa estamos entrenando o Martin , haber si un día destes nos apuntamos
Que sorte temos que gracias ao magnífico telefóno-cámara da presi podemos rememorar as paisaxes de Pena Trevinca. Lembro o frío que pasamos e a comida un tanto atragantada pero, coma sempre, mereceu a pena. Con frío e todo, menudas caras de felisidá!
Por favor, que poña no blog outro dos nosos fotógrafos unha tanda do día anterior, aquela ruta de vintetantos kilómetros (a min desta me matades!)
Veña, animarse que mirando estas fotos o Martín pequeno vaise facendo unha idea do que lle espera.
Saúdos Mansinhos e a entrenar duro.
Publicar un comentario